Na czym polega faktoring odwrotny?
Faktoring odwrotny (odwrócony, zakupowy, zamówieniowy) to usługa finansowa, skierowany do firm dokonujących zakupów za gotówkę lub z krótkim terminem płatności, które chcą skorzystać z prolongaty w spłacie zobowiązań. Usługa polega na tym, że firma faktoringowa spłaca zobowiązania swojego klienta w ciągu 24 godzin lub zgodnie z ich terminem płatności. Wypłata środków dokonywana jest na podstawie przedstawionych przez klienta faktur zakupowych na konta bankowe jego dostawców np. na konto hurtowni, w której dokonał zakupów. Natomiast klient reguluje należności wobec instytucji finansującej w dogodnym dla siebie czasie np. po 90 dniach.
Dowiedz się więcej o faktoringu odwrotnym >>
Jak zaksięgować faktoring odwrotny w księgach rachunkowych?
Firma korzystająca z faktoringu odwrotnego (faktorant; strona transakcji, która dokonuje zakupu) powinna w księgach rachunkowych zaksięgować zmianę wierzyciela, ponieważ firma faktoringowa dokonując na rzecz dostawcy zapłaty 100% wartości faktury wchodzi w prawa wierzyciela.
Gdy faktorant otrzyma od firmy faktoringowej pisemną informację o dokonaniu do dostawcy zapłaty za fakturę, zmianę wierzyciela w księgach rachunkowych ujmuje się zapisem:
- Wn konto 201 „Rozrachunki z dostawcami”
- Ma konto 240 „Pozostałe rozrachunki”
Natomiast następującą w umówionym terminie spłatę zobowiązania wobec firmy faktoringowej z tytułu sfinansowanej faktury, faktorant ujmuje w księgach rachunkowych zapisem:
- Wn konta 240 „Pozostałe rozrachunki "
- Ma konta 130 „Rachunek bieżący"
Jeśli koszty usługi faktoringowej pobierane są przez firmę faktoringową z dołu, to po spłacie zobowiązania przez faktora wystawia ona fakturę tytułem swojego wynagrodzenia. Koszty usług faktoringowych faktorant zalicza w księgach rachunkowych do kosztów finansowych (konto 75-1).
Jak ująć faktoring odwrotny w bilansie?
Skutkiem korzystania z faktoringu odwrotnego jest wygaśnięcie stosunku zobowiązaniowego między stroną kupującą (faktorantem) a dostawcą produktów i/lub usług. W jego miejsce powstaje nowy stosunek zobowiązaniowy między faktorantem a firmą faktoringową.
Faktorant na koniec okresu sprawozdawczego powinien wskazać w bilansie, faktury zapłacone przez firmę faktoringową w jego imieniu, jako zobowiązania krótkoterminowe w pasywach w pozycji B.III.2.c. "Inne zobowiązania finansowe".
